Πλύθηκα, έβαλα την καλή μου στολή, γυαλίστικα, φόρεσα και το πλαστικό μου κράνος που έγραφε Α.Σ. (Ασφάλεια Στρατοπέδου) και στάθηκα στην άκρη της μεγάλης κεντρικής πύλης για να ελέγχω τα χαρτιά όσων έμπαιναν ή έβγαιναν.
Ήταν καλοκαίρι, τρεις η ώρα περίπου και η ζέστη ήταν αφόρητη. Μπροστά μου ήταν το φυλάκιο του σκοπού - σαν αυτά των τσολιάδων στο Σύνταγμα - και πίσω μας ήταν το σπιτάκι του επόπτη με τα κρεβάτια των τεσσάρων σκοπών της πύλης.
Στην πύλη εκείνη την ώρα ήμασταν μόνο εγώ και ένας σκοπός. Είχαν φύγει όλοι οι αξιωματικοί και τα πράγματα ήταν σχετικά ήρεμα. Μες στο σπιτάκι οι τρεις σκοποί είχαν ήδη κοιμηθεί αφού δεν είχαν βάρδια ακόμα.
Ήταν καλοκαίρι, τρεις η ώρα περίπου και η ζέστη ήταν αφόρητη. Μπροστά μου ήταν το φυλάκιο του σκοπού - σαν αυτά των τσολιάδων στο Σύνταγμα - και πίσω μας ήταν το σπιτάκι του επόπτη με τα κρεβάτια των τεσσάρων σκοπών της πύλης.
Στην πύλη εκείνη την ώρα ήμασταν μόνο εγώ και ένας σκοπός. Είχαν φύγει όλοι οι αξιωματικοί και τα πράγματα ήταν σχετικά ήρεμα. Μες στο σπιτάκι οι τρεις σκοποί είχαν ήδη κοιμηθεί αφού δεν είχαν βάρδια ακόμα.
