Πλύθηκα, έβαλα την καλή μου στολή, γυαλίστικα, φόρεσα και το πλαστικό μου κράνος που έγραφε Α.Σ. (Ασφάλεια Στρατοπέδου) και στάθηκα στην άκρη της μεγάλης κεντρικής πύλης για να ελέγχω τα χαρτιά όσων έμπαιναν ή έβγαιναν.
Ήταν καλοκαίρι, τρεις η ώρα περίπου και η ζέστη ήταν αφόρητη. Μπροστά μου ήταν το φυλάκιο του σκοπού - σαν αυτά των τσολιάδων στο Σύνταγμα - και πίσω μας ήταν το σπιτάκι του επόπτη με τα κρεβάτια των τεσσάρων σκοπών της πύλης.
Στην πύλη εκείνη την ώρα ήμασταν μόνο εγώ και ένας σκοπός. Είχαν φύγει όλοι οι αξιωματικοί και τα πράγματα ήταν σχετικά ήρεμα. Μες στο σπιτάκι οι τρεις σκοποί είχαν ήδη κοιμηθεί αφού δεν είχαν βάρδια ακόμα.
Το να είναι κάποιος σκοπός στην πύλη το μεσημέρι είναι αρκετά δύσκολο. Εκτός από τη στολή και τα άρβυλα, φοράει στο λαιμό ένα κατακόκκινο φουλάρι με το έμβλημα του στρατοπέδου, στο κεφάλι κόκκινο μπερέ και στο δεξί του χέρι κρατάει ένα γεμάτο όπλο. Όμως όλη την ώρα πρέπει να στέκεται ακίνητος ... μέσα στον καυτό ήλιο! Είναι κάτι σαν το καμάρι του στρατοπέδου. Σκοποί στην πύλη γίνονται μόνο οι πιο δυνατοί, οι πιο μάχιμοι, οι πιο ωραίοι άντρες του στρατοπέδου.
Από την άλλη, ο Α.Σ. της πύλης ήταν κάτι βαρετό, ΟΜΩΣ ένα από τα καθήκοντά μου ήταν να βοηθάω τον ακίνητο σκοπό σε ότι χρειάζεται. Να του φτιάξω λίγο το όπλο, τον μπερέ, να του δώσω νερό, να του σκουπίσω τον ιδρώτα και άλλα.
Εκείνη την μέρα είχαν βάλει σαν σκοπό πύλης ένα αγόρι από τον ίδιο λόχο με εμένα. Τον Αντρέα.
Ο Αντρέας θα πρέπει να ήταν γύρω στα 19 τότε. Είχε την κλασσική φάτσα παιδιού της οικοδομής. Αδύνατος, άγριος στο πρόσωπο, στο ίδιο υψος με εμένα - 1.75 για όποιον ενδιαφέρεται -, πολύ καστανός, πολύ μεσογειακός. Παρότι ήθελε να φαίνεται άγριος straight κωλοπαιδαράς, ήταν ένα πάρα πολύ καλό παιδι.
Αφού είμασταν μόνοι είχε χαλαρώσει αρκετά και μου μίλαγε. Βέβαια επειδή είχε καταλάβει το τι είμαι και τι μου αρέσει είχε αρχίσει τις αρχιδιές όπως "Ουυυυυ αγόριιι" θέλοντας να μου δείξει ότι έχει καταλάβει ότι είμαι αδερφή και τον παίρνω.
Εγώ: "Σκάσε ρε συ θα περάσει κανείς και θα σε ακούσει"
Αντρέας: "Δεν μου λες... Με βλέπεις και καβλώνεις?"
Εγώ: "Όχι!"
Η αλήθεια βέβαια ήταν ότι ένας τόσο αρσενικός στρατιώτης, μες στο κατακαλόκαιρο, ιδρωμένος ήταν πολύ πιο πέρα από κάθε τρελή φαντασίωση που μπορεί να είχα. Και άλλο είναι αυτό που βλέπεις στις ταινίες, και άλλο είναι να το βλέπεις πραγματικά, με την αρβύλα, το μπερέ και το όπλο μπροστά από το στρατόπεδο.
Αντρέας: "Δεν ανοιγοκλείνει δηλαδή το μουνάκι σου τώρα που με βλέπεις?"
Εγώ: "Σου είπα, όχι!"
Αντρέας: "Δεν σου αρέσω δηλαδή?"
Εγώ: "Δεν είπα κάτι τέτοιο"
Αντρέας: "Άρα θα κάτσεις να σε γαμήσω"
Εγώ: "Ούτε αυτό το είπα!"
Αντρέας: "Καλααααα.... Α.Σ. θέλω νερό"
Βγάζω το μπουκαλάκι με το νερό που είχα στην μεγάλη τσέπη του παντελονιού και τον πλησιάζω με τρόπο, ανοίγω το μπουκάλι, το σηκώνω και του δίνω να πιει αργά αργά.
Αντρέας: "Ευχαριστώ Α.Σ. Τώρα θες να σε γαμήσω?"
Εγώ: "Όχι!"
Αντρέας: "Καλαααααα..."
Και απομακρύνομαι. Μετά από λίγο μου ξαναλέει
Αντρέας: "Α.Σ. η ζώνη μου έχει χαλαρώσει. Θέλει σφίξιμο"
Εντάξει επίτηδες το έκανε! Τον πλησιάζω και πάλι αργά, γονατίζω κάτω σαν να θέλω να του πάρω τσιμπούκι, πλησιάζω το πρόσωπό μου μια ανάσα από τον πούτσο του και αρχίζω να του σφίγγω τη ζώνη. Στο σημείο εκεί εγώ έβλεπα να φουσκώνει και κατάλαβα ότι κάτι άγριο συμβαίνει μέσα στο παντελόνι του. Με το ελεύθερο χέρι του μου βουτάει από πίσω το κεφάλι μου και με μια κίνηση κολλάει τον πούτσο του επάνω στο πρόσωπό μου. Φόραγε παντελόνι βέβαια, αλλά εγώ τώρα ένιωθα σχεδόν και τις φλέβες από τον καυλωμένο πούτσο του. Αρχίζει να τρίβει το καυλί του του επάνω στην μούρη μου. Εγώ το μύριζα, το φίλαγα, το δάγκωνα ελαφρά. Αλλά ξαφνικά τραβιέμαι πίσω και σηκώνομαι.
Εγώ: "Ρε συ, μαζέψου! Αν περάσει κανείς τη γαμήσαμε!"
Αντρέας: "Καλά μωρή βασίλισσα, δεν σου έκανα και τίποτα!"
Από το βάθος βλέπω ένα τζιπάκι και καταλαβαίνω ότι είναι του διοικητή. Έρχεται, χαιρετώ εγώ στρατιωτικά, περνάει την πύλη, ο Αντρέας έκανε ένα "παρουσιάστε" στον διοικητή απίστευτο. Έτσι όπως χτύπησε το όπλο με την παλάμη του, έλιωσα και ευχήθηκα το κοντάκιο να ήταν ο κώλος μου και να τον χαστούκιζε τόσο σκληρά ... λίγο πριν τον ξεσκίσει.
Εγώ: "Πωπω ρε συ, τι δυνατό χέρι έχεις!"
Αντρέας: "Ρε μαλάκα έχω να γαμήσω δυο βδομάδες. Μη μου το παίζεις δύσκολη! Να κοίτα!"
είπε και ξεκούμπωσε δυο κουμπιά και πετάχτηκε ο πούτσος του έξω. Και βλέπω μπροστά μου ένα σκοπό πύλης με άρβυλα, στολή, φουλάρι, κόκκινο μπερέ, όπλο στο χέρι και έναν χοντρό, τρελά καυλωμένο πούτσο να πετιέται μέσα από το παντελόνι του. Εκείνη την ώρα δύο πράγματα σκέφτηκα. Το πρώτο ήταν "Εντάξει αυτός είναι ο πατέρας των παιδιών μου" και το δεύτερο ήταν "Αν περάσει κάποιος τώρα, θα υπηρετώ μέχρι τα 80 μου".
Για καλή μου τύχη ένα τζιπάκι πλησιάζει την πύλη. Ο Αντρέας για πότε έβαλε τον πούτσο του μέσα στο παντελόνι ήταν απίστευτο. Και ξανά το ίδιο σκηνικό, χαιρετούρα εγώ, "παρουσιάστε" ο Αντρέας, αυτή τη φορά με μεγαλύτερη δύναμη από την πρώτη.
Και εκεί που έκλεινα τη μπάρα και γυρνάω να κοιτάξω τον Αντρέα, πάλι ο πούτσος έξω.
Αντρέας: "Α.Σ. θέλω να πάρεις τον πούτσο μου στο στόμα σου και να καταπιείς όλα τα χύσια μου"
Εγώ: "Γιατί?
Αντρέας: "Γιατί αυτό σου αξίζει"
Δεν είπα τίποτα. Άλλωστε ήταν στα στρατιωτικά μου καθήκοντα να βοηθάω το σκοπό. Ο Αντρέας όμως απαγορευόταν να κινείται, οπότε και του είπα να μπει μέσα στο φυλάκιο του και να στέκεται εκεί μέσα ακίνητος. Μπαίνω κι εγώ μέσα και γονατίζω ξανά.
Από τα παράθυρα φαινόταν μόνο το επάνω μέρος του κορμιού του. Και πάλι όμως στεκόταν καμαρωτός, άγριος και ακίνητος σαν άγαλμα.
Σαν καλός στρατιώτης, παίρνω τον πούτσο του αμέσως στο στόμα μου. Τον χώνω βαθιά μέχρι το λαρύγγι μου - γενικά το έχω το κόλλημα, θέλω να μην υπάρχει ούτε ένα εκατοστό έξω όταν με γαμάει κάποιος από το στόμα.
Είχα τρελαθεί. Ένιωθα το χοντρό του καυλί με τις φλέβες να χαράζουν το λαρύγγι μου καθώς το γαμούσαν όλο και περισσότερο.
Αντρέας: "Για τον πούτσο είσαι μωρή κωλαδέρφω, για τον πούτσο και μόνο"
Το λαρύγγι μου είχε γίνει η καλύτερη θήκη για το κρεάτινο σπαθί του.
Ήταν καλοκαίρι, τρεις η ώρα περίπου και η ζέστη ήταν αφόρητη. Μπροστά μου ήταν το φυλάκιο του σκοπού - σαν αυτά των τσολιάδων στο Σύνταγμα - και πίσω μας ήταν το σπιτάκι του επόπτη με τα κρεβάτια των τεσσάρων σκοπών της πύλης.
Στην πύλη εκείνη την ώρα ήμασταν μόνο εγώ και ένας σκοπός. Είχαν φύγει όλοι οι αξιωματικοί και τα πράγματα ήταν σχετικά ήρεμα. Μες στο σπιτάκι οι τρεις σκοποί είχαν ήδη κοιμηθεί αφού δεν είχαν βάρδια ακόμα.
Το να είναι κάποιος σκοπός στην πύλη το μεσημέρι είναι αρκετά δύσκολο. Εκτός από τη στολή και τα άρβυλα, φοράει στο λαιμό ένα κατακόκκινο φουλάρι με το έμβλημα του στρατοπέδου, στο κεφάλι κόκκινο μπερέ και στο δεξί του χέρι κρατάει ένα γεμάτο όπλο. Όμως όλη την ώρα πρέπει να στέκεται ακίνητος ... μέσα στον καυτό ήλιο! Είναι κάτι σαν το καμάρι του στρατοπέδου. Σκοποί στην πύλη γίνονται μόνο οι πιο δυνατοί, οι πιο μάχιμοι, οι πιο ωραίοι άντρες του στρατοπέδου.
Από την άλλη, ο Α.Σ. της πύλης ήταν κάτι βαρετό, ΟΜΩΣ ένα από τα καθήκοντά μου ήταν να βοηθάω τον ακίνητο σκοπό σε ότι χρειάζεται. Να του φτιάξω λίγο το όπλο, τον μπερέ, να του δώσω νερό, να του σκουπίσω τον ιδρώτα και άλλα.
Εκείνη την μέρα είχαν βάλει σαν σκοπό πύλης ένα αγόρι από τον ίδιο λόχο με εμένα. Τον Αντρέα.
Ο Αντρέας θα πρέπει να ήταν γύρω στα 19 τότε. Είχε την κλασσική φάτσα παιδιού της οικοδομής. Αδύνατος, άγριος στο πρόσωπο, στο ίδιο υψος με εμένα - 1.75 για όποιον ενδιαφέρεται -, πολύ καστανός, πολύ μεσογειακός. Παρότι ήθελε να φαίνεται άγριος straight κωλοπαιδαράς, ήταν ένα πάρα πολύ καλό παιδι.
Αφού είμασταν μόνοι είχε χαλαρώσει αρκετά και μου μίλαγε. Βέβαια επειδή είχε καταλάβει το τι είμαι και τι μου αρέσει είχε αρχίσει τις αρχιδιές όπως "Ουυυυυ αγόριιι" θέλοντας να μου δείξει ότι έχει καταλάβει ότι είμαι αδερφή και τον παίρνω.
Εγώ: "Σκάσε ρε συ θα περάσει κανείς και θα σε ακούσει"
Αντρέας: "Δεν μου λες... Με βλέπεις και καβλώνεις?"
Εγώ: "Όχι!"
Η αλήθεια βέβαια ήταν ότι ένας τόσο αρσενικός στρατιώτης, μες στο κατακαλόκαιρο, ιδρωμένος ήταν πολύ πιο πέρα από κάθε τρελή φαντασίωση που μπορεί να είχα. Και άλλο είναι αυτό που βλέπεις στις ταινίες, και άλλο είναι να το βλέπεις πραγματικά, με την αρβύλα, το μπερέ και το όπλο μπροστά από το στρατόπεδο.
Αντρέας: "Δεν ανοιγοκλείνει δηλαδή το μουνάκι σου τώρα που με βλέπεις?"
Εγώ: "Σου είπα, όχι!"
Αντρέας: "Δεν σου αρέσω δηλαδή?"
Εγώ: "Δεν είπα κάτι τέτοιο"
Αντρέας: "Άρα θα κάτσεις να σε γαμήσω"
Εγώ: "Ούτε αυτό το είπα!"
Αντρέας: "Καλααααα.... Α.Σ. θέλω νερό"
Βγάζω το μπουκαλάκι με το νερό που είχα στην μεγάλη τσέπη του παντελονιού και τον πλησιάζω με τρόπο, ανοίγω το μπουκάλι, το σηκώνω και του δίνω να πιει αργά αργά.
Αντρέας: "Ευχαριστώ Α.Σ. Τώρα θες να σε γαμήσω?"
Εγώ: "Όχι!"
Αντρέας: "Καλαααααα..."
Και απομακρύνομαι. Μετά από λίγο μου ξαναλέει
Αντρέας: "Α.Σ. η ζώνη μου έχει χαλαρώσει. Θέλει σφίξιμο"
Εντάξει επίτηδες το έκανε! Τον πλησιάζω και πάλι αργά, γονατίζω κάτω σαν να θέλω να του πάρω τσιμπούκι, πλησιάζω το πρόσωπό μου μια ανάσα από τον πούτσο του και αρχίζω να του σφίγγω τη ζώνη. Στο σημείο εκεί εγώ έβλεπα να φουσκώνει και κατάλαβα ότι κάτι άγριο συμβαίνει μέσα στο παντελόνι του. Με το ελεύθερο χέρι του μου βουτάει από πίσω το κεφάλι μου και με μια κίνηση κολλάει τον πούτσο του επάνω στο πρόσωπό μου. Φόραγε παντελόνι βέβαια, αλλά εγώ τώρα ένιωθα σχεδόν και τις φλέβες από τον καυλωμένο πούτσο του. Αρχίζει να τρίβει το καυλί του του επάνω στην μούρη μου. Εγώ το μύριζα, το φίλαγα, το δάγκωνα ελαφρά. Αλλά ξαφνικά τραβιέμαι πίσω και σηκώνομαι.
Εγώ: "Ρε συ, μαζέψου! Αν περάσει κανείς τη γαμήσαμε!"
Αντρέας: "Καλά μωρή βασίλισσα, δεν σου έκανα και τίποτα!"
Από το βάθος βλέπω ένα τζιπάκι και καταλαβαίνω ότι είναι του διοικητή. Έρχεται, χαιρετώ εγώ στρατιωτικά, περνάει την πύλη, ο Αντρέας έκανε ένα "παρουσιάστε" στον διοικητή απίστευτο. Έτσι όπως χτύπησε το όπλο με την παλάμη του, έλιωσα και ευχήθηκα το κοντάκιο να ήταν ο κώλος μου και να τον χαστούκιζε τόσο σκληρά ... λίγο πριν τον ξεσκίσει.
Εγώ: "Πωπω ρε συ, τι δυνατό χέρι έχεις!"
Αντρέας: "Ρε μαλάκα έχω να γαμήσω δυο βδομάδες. Μη μου το παίζεις δύσκολη! Να κοίτα!"
είπε και ξεκούμπωσε δυο κουμπιά και πετάχτηκε ο πούτσος του έξω. Και βλέπω μπροστά μου ένα σκοπό πύλης με άρβυλα, στολή, φουλάρι, κόκκινο μπερέ, όπλο στο χέρι και έναν χοντρό, τρελά καυλωμένο πούτσο να πετιέται μέσα από το παντελόνι του. Εκείνη την ώρα δύο πράγματα σκέφτηκα. Το πρώτο ήταν "Εντάξει αυτός είναι ο πατέρας των παιδιών μου" και το δεύτερο ήταν "Αν περάσει κάποιος τώρα, θα υπηρετώ μέχρι τα 80 μου".
Για καλή μου τύχη ένα τζιπάκι πλησιάζει την πύλη. Ο Αντρέας για πότε έβαλε τον πούτσο του μέσα στο παντελόνι ήταν απίστευτο. Και ξανά το ίδιο σκηνικό, χαιρετούρα εγώ, "παρουσιάστε" ο Αντρέας, αυτή τη φορά με μεγαλύτερη δύναμη από την πρώτη.
Και εκεί που έκλεινα τη μπάρα και γυρνάω να κοιτάξω τον Αντρέα, πάλι ο πούτσος έξω.
Αντρέας: "Α.Σ. θέλω να πάρεις τον πούτσο μου στο στόμα σου και να καταπιείς όλα τα χύσια μου"
Εγώ: "Γιατί?
Αντρέας: "Γιατί αυτό σου αξίζει"
Δεν είπα τίποτα. Άλλωστε ήταν στα στρατιωτικά μου καθήκοντα να βοηθάω το σκοπό. Ο Αντρέας όμως απαγορευόταν να κινείται, οπότε και του είπα να μπει μέσα στο φυλάκιο του και να στέκεται εκεί μέσα ακίνητος. Μπαίνω κι εγώ μέσα και γονατίζω ξανά.
Από τα παράθυρα φαινόταν μόνο το επάνω μέρος του κορμιού του. Και πάλι όμως στεκόταν καμαρωτός, άγριος και ακίνητος σαν άγαλμα.
Σαν καλός στρατιώτης, παίρνω τον πούτσο του αμέσως στο στόμα μου. Τον χώνω βαθιά μέχρι το λαρύγγι μου - γενικά το έχω το κόλλημα, θέλω να μην υπάρχει ούτε ένα εκατοστό έξω όταν με γαμάει κάποιος από το στόμα.
Είχα τρελαθεί. Ένιωθα το χοντρό του καυλί με τις φλέβες να χαράζουν το λαρύγγι μου καθώς το γαμούσαν όλο και περισσότερο.
Αντρέας: "Για τον πούτσο είσαι μωρή κωλαδέρφω, για τον πούτσο και μόνο"
Το λαρύγγι μου είχε γίνει η καλύτερη θήκη για το κρεάτινο σπαθί του.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου