Ασφάλεια Στρατοπέδου

Πλύθηκα, έβαλα την καλή μου στολή, γυαλίστικα, φόρεσα και το πλαστικό μου κράνος που έγραφε Α.Σ. (Ασφάλεια Στρατοπέδου) και στάθηκα στην άκρη της μεγάλης κεντρικής πύλης για να ελέγχω τα χαρτιά όσων έμπαιναν ή έβγαιναν.

Ήταν καλοκαίρι, τρεις η ώρα περίπου και η ζέστη ήταν αφόρητη. Μπροστά μου ήταν το φυλάκιο του σκοπού - σαν αυτά των τσολιάδων στο Σύνταγμα - και πίσω μας ήταν το σπιτάκι του επόπτη με τα κρεβάτια των τεσσάρων σκοπών της πύλης.

Στην πύλη εκείνη την ώρα ήμασταν μόνο εγώ και ένας σκοπός. Είχαν φύγει όλοι οι αξιωματικοί και τα πράγματα ήταν σχετικά ήρεμα. Μες στο σπιτάκι οι τρεις σκοποί είχαν ήδη κοιμηθεί αφού δεν είχαν βάρδια ακόμα.

Ανάσταση στην Πάτρα :: Η πρώτη γνωριμία

Οδηγούσαμε πάρα πολύ ώρα μέχρι να βρούμε το μοναστήρι των Αγίων Πάντων. Στο ένα αμάξι ήταν οι κουμπάροι μας, και στο άλλο εγώ, οι δικοί μου και ο Βαγγέλης ο βαφτισιμιός μας. 

Τον Βαγγέλη τον έχουν βαφτίσει οι δικοί μου, και έχουμε μόνο 5 χρόνια διαφορά. Αλλά το αρχιδάκι έχει καταλάβει ότι έχω κόλημα με την ηλικία και για να φαίνεται μικρότερος με πειράζει συνέχεια και με φωνάζει "νονό" !!!

Ανάσταση στην Πάτρα :: Ένα χρόνο μετά

Για να καταλάβεις καλύτερα αυτήν την ιστορία, πρέπει να διαβάσεις πρώτα την

Ανάσταση στην Πάτρα :: Η πρώτη γνωριμία

Είχε περάσει κιόλας ένας χρόνος και ήρθαμε ξανά στο μοναστήρι των Αγίων Πάντων για Ανάσταση. Αυτή τη φορά όμως πήγα μόνος μου εγώ με τον βαφτιστικό μου, τον Βαγγέλη και οι δικοί μας έμειναν πίσω στην Πάτρα να κάνουν εκεί Ανάσταση. Ωραίο το μοναστήρι, αλλά θυμόντουσαν την ταλαιπωρία μέχρι να φτάσεις επάνω στο βουνό και δεν ήθελαν να την περάσουν ξανά. Οπότε πήγαμε μόνο οι δυο μας με το αμάξι.

Βαγγέλης: "Άντε ρε νονέ, θα φτάσουμε ποτέ?"
Εγώ: "Ρε συ, μη με λες νονό. Δηλαδή αν δεν είχαμε 5 χρόνια διαφορά, και είχαμε 25 χρόνια τι θα με έλεγες?"
Βαγγέλης: "Καλααα, μη μου συγχίζεσαι και μου ανεβάσεις πίεση"
Εγώ: "Που να σκάσεις hehe"