Οδηγούσαμε πάρα πολύ ώρα μέχρι να βρούμε το μοναστήρι των Αγίων Πάντων. Στο ένα αμάξι ήταν οι κουμπάροι μας, και στο άλλο εγώ, οι δικοί μου και ο Βαγγέλης ο βαφτισιμιός μας.
Τον Βαγγέλη τον έχουν βαφτίσει οι δικοί μου, και έχουμε μόνο 5 χρόνια διαφορά. Αλλά το αρχιδάκι έχει καταλάβει ότι έχω κόλημα με την ηλικία και για να φαίνεται μικρότερος με πειράζει συνέχεια και με φωνάζει "νονό" !!!
Βγαίνοντας από την Εθνική Πατρών Τρίπολης και μετά το χωριό Βελιμάχι, είδαμε το μοναστήρι των Αγίων Πάντων. "Επιτέλους φτάσαμε!" είπα.
Ώρα 22:00
Έξω από το μοναστήρι ήταν παρκαρισμένα λίγα αυτοκίνητα. Γύρω υπήρχε μια ησυχία υπέροχη και ένα σκούρο πράσινο τοπίο που φώτιζε μόνο το φεγγάρι και τα λίγοστά φώτα του επαρχιακού δρόμου.
Περάσαμε στο παλιό μοναστήρι και πήγαμε να μπούμε στην εκκλησία. Η Ανάσταση ήταν σε δύο ώρες οπότε προχωρούσαμε αργά κοιτάζοντας γύρω το παλιό μοναστήρι. Μέσα στην εκκλησία υπήρχε αρκετός κόσμος... περίεργο γιατί από τα αμάξια που είδα απέξω νόμιζα πως θα είμαστε εμείς κι εμείς. Μπήκαμε, καθίσαμε και ... απέναντι μας καθόταν ο Αντρέας!
Με τον Αντρέα είμασταν μαζί φαντάροι και παραλίγο να με πηδήξει ένα βράδυ. Ο ίδιος δεν είχε κανένα πρόβλημα να με βάλει κάτω και να μου αλλάξει φύλο αν κρίνω από τα 24 εκατοστά του - και αυτό είναι απόλυτη αλήθεια - τα οποία πολύ συχνά βρίσκονταν σε ανελέητη στύση. Εγώ, ίσως από φόβο, ίσως από έλλειψη εμπιστοσύνης δεν άφησα να γίνει τίποτα σπουδαίο τότε. Μόνο κάτι επιπόλαια πιασίματα.
Ο Αντρέας, αυθεντικός Πατρινός, είναι ένα αρσενικό 26 ετών, ψηλό με πάρα πολύ σχηματισμένο κορμί - όχι απο γυμναστήρια, αλλά απο σκληρή δουλειά, άτριχο και με σχετικά άγρια χαρακτηριστικά στο πρόσωπο. Δεν πρέπει να ήταν ο πιο όμορφος στο λόχο, όμως σίγουρα είχε το καλύτερο κορμί και το μεγαλύτερο εργαλείο.
Δεν χρειάζεται βέβαια να σου πω πως όταν πήρα μετάθεση, μετάνιωσα που δεν άφησα αυτό το παιδί να με ξεσκίζει κάθε βράδυ. Το αρσενικό φαινόταν γεννημένος γαμιάς ... κι εγώ απλά βλάκας που έμεινα με το απωθημένο. Όμως σήμερα, μετά από τόσο καιρό, στεκόταν μπροστά μου.
Ώρα 22:20
Σηκώνεται και έρχεται προς το μέρος μας να μου μιλήσει.
Αντρέας: "Απίστευτο! Σειρούλα? Τι γυρεύεις εσύ εδώ πέρα?"
Εγώ: "Ήρθαμε στην Πάτρα για το Πάσχα"
Αντρέας: "Ε τότε θα πρέπει να βρεθούμε οπωσδήποτε γιατί εσύ έχεις κάποιους λογαριασμούς ανοιχτούς ε?"
Εγώ: "Ναι, το ξέρω!!!"
Και κάπως έτσι συνέχισε μια μικρή κουβέντα, ανταλλάξαμε κινητά και κανονίσαμε ένα καφέ στην πόλη.
Ώρα 22:45
Εμένα πλέον δεν με ένοιαζε η Ανάσταση, ούτε και η αυριανή ημέρα. Περίμενα πως και πως να περάσουν οι ώρες για να ξεπληρώσω τους ανοιχτούς λογαριασμούς που είχα με τον Αντρέα.
Ώρα 23:15
Η λειτουργία συνεχιζόταν κανονικά ώσπου σε κάποια στιγμή ο Αντρέας έρχεται προς το μέρος μου και σκύβει να μου ψιθυρίσει στο αυτί. "Τελικά το σκέφτηκα καλύτερα. Όλους τους ανοιχτούς λογαριασμούς θα τους ξεπληρώσεις σήμερα. Σε περιμένω απέξω τώρα!"
Βρήκα μια παπαριά να πω, πως δήθεν πάω με τον Αντρέα να βοηθήσουμε στο μοναστήρι που θέλουν κάποια πράγματα για τη θεία κοινωνία μετά. Ο Βαγγέλης πετάχτηκε και είπε να έρθει και αυτός, όμως του είπα ότι δεν χρειάζεται και καλύτερα να κάτσει εδώ για να μην είναι μόνοι και οι δικοί μας. Πήρα τη λαμπάδα μου και βγήκα έξω.
Ο Αντρέας κρατώντας και αυτός μία λαμπάδα, με περίμενε με ένα ύφος ειρωνικό και χαμογελαστό ταυτόχρονα. Για να τον πειράξω έπρεπε κάτι να πω αμέσως.
Εγώ: "Ρε συ? Τι χοντρή λαμπάδα είναι αυτή? Σαν τον..."
Αντρέας: "Σαν τον πούτσο μου ή μεγαλύτερη?"
Εγώ: "Μπαααα πρέπει να είναι λίγο πιο χοντρή. Δεν θυμάμαι και καλά..."
Αντρέας: "Που μπορεί να κατουρήσει κανείς εδώ πέρα? Έχει καμιά τουαλέτα ή έτσι την πετάμε έξω?"
Εγώ: "Ξέρω και γω? Πάμε να δούμε γιατί κι εγώ γαμήθηκα στο πολύ νερό μέχρι να έρθουμε εδώ πάνω"
Βγήκαμε λίγο στη γύρα να βρούμε που έχει τουαλέτες και βρήκαμε μία μικρή ξύλινη πόρτα που έγραφε WC και μπήκαμε μέσα. Πιο μέσα είχε μια δεύτερη πόρτα και μία τούρκικη λεκάνη.
Εγώ: "Καλά μπες εσύ, και μετά μπαίνω κι εγώ"
Αντρέας: "Μην είσαι μαλάκας. Θα τη μοιραστούμε! Έλα"
Και μπήκαμε μέσα. Ο Αντρέας έκλεισε την ενδιάμεση πόρτα... και την κλείδωσε! Η πόρτα βέβαια ήταν κοντή στο επάνω και στο κάτω μέρος και δεν μας έκρυβε, αλλά εκείνη την ώρα όλοι ετοιμάζονταν για την Ανάσταση και κανείς δεν κυκλοφορούσε στο μοναστήρι. Αφήσαμε τις λαμπάδες επάνω στο μικρό παράθυρο.
Εγώ: "Τι θες να μου κάνεις?"
Αντρέας: "Βασικά καλύτερα να ρωτήσεις τι δεν θα σου κάνω..."
Με βάζει να σταθώ όρθιος μπροστά από την τούρκικη λεκάνη και αυτός πήγε και στάθηκε από την αντίθετη πλευρά της και με κοίταζε. Ξεκουμπώνει το παντελόνι του.
Ώρα 23:30
Με τη μία πετάει έξω τον πούτσο του. Χοντρός και μεγάλος όπως το θυμόμουν.
"Τι έγινε ρε κοπελιά, δεν έχεις ξαναδεί άντρα να κατουράει?" είπε γελώντας και άρχισε να κατουράει μπροστά μου. Το θέαμα βέβαια ήταν απίστευτο. Ένας αρσενικός, με κουστούμι, γραβάτα και μέσα από το μαύρο παντελόνι να βλέπεις ένα ζευγάρι χοντρά αρχίδια και ένα ακόμα πιο βαρβάτο εργαλείο. Σταματάει να χαμογελάει.
Αντρέας: "Κοπελιά? Ή σκύβεις και τα πίνεις όλα ή σε σπάω στο ξύλο. Διάλεξε!"
Δεν το σκέφτηκα καθόλου. Έσκυψα, ένωσα τα χέρια μου όπως όταν θέλουμε να πιούμε τρεχούμενο νερό από πηγή και τα έβαλα κάτω από τα καυτά υγρά του Αντρέα. Καθώς γέμιζαν οι παλάμες μου, έβαλα και το στόμα μου και άρχισα να πίνω λαίμαργα. Όση ώρα κρατούσε αυτό, κοιταζόμασταν. Εγώ τον κοιτούσα από κάτω σκυμμένος και αυτός απο πάνω όρθιος. Το βλέμμα του ήταν παγωμένο, ανέκφραστο... απλά κοιτούσε χωρίς συναίσθημα έναν πούστη να μην χορταίνει τα υγρά από το κατούρημά του.
Αντρέας: "Τι κοιτάς μωρή καριόλα? Τελείωνε γαμώ το ξεσταύρι σου. Δεν θα ξημερώσουμε εδώ πέρα. Κάτω το κεφάλι"
Οπότε έσκυψα το κεφάλι με τη μία, έχωσα όλο το πρόσωπο στις παλάμες μου με τα καυτά του κάτουρα και τα κατάπινα με τρελή μανία. Καταλάβαινα καθώς έπεφταν στα χέρια μου ότι ήταν καυτά, αλλά μέσα στο στόμα μου τα ένιωθα σαν νερό κρύο! Αυτό πρέπει να κράτησε για πάνω από 5 λεπτά. Δεν ξέρω τι είχε πιει πιο πριν, αλλά δεν ήθελα να τελειώσει. Δεν ήθελα να σταματήσω.
Μόλις όμως ένιωσα και τις τελευταίες σταγόνες στα χέρια μου κατάλαβα ότι αυτό ήταν. Κατάπια και τα τελευταία... κοίταξα να δω αν έχει κι άλλο, αλλά δεν είχε. Οπότε σηκώθηκα όρθιος και τον κοίταξα. Το παγωμένο του βλέμμα είχε γίνει τώρα άγριο.
Αντρέας: "Τολμάς να με κοιτάζεις μωρή πουτάνα? Ρε θα σε γαμήσω στο ξύλο το καταλαβαίνεις? Τι σηκώθηκες όρθια? Γονάτισε κάτω"
Ώρα 23:40
Με το που γονατίζω μπροστά του, έρχεται απότομα και μου χώνει όλο το καυλι του στο στόμα. Δεν ήταν σκληρό και έτσι χώρεσε ολόκληρο. Βέβαια ήταν πολύ χοντρό και γέμισε όλο το στόμα μου. Όμως μετά άρχισε να σκληραίνει μέσα μου. Πάω να τραβηχτώ και καταλαβαίνω πως έχει βάλει και τα δύο του χέρια πίσω από το κεφάλι μου και μου το κρατάει σφιχτά.
Το αρσενικό αυτό είχε πολλά χρόνια σκληρής δουλειάς στα χέρια του. Τα μπράτσα του ήταν σχεδόν σιδερένια. Έβαλα περισσότερη δύναμη να τραβηχτώ έξω. Το καυλί του γινόταν όλο και πιο σκληρό, όλο και πιο χοντρό μέσα στο στόμα μου.
Αντρέας: "Κάτσε ήσυχα ρε μωρό μου. Για το καλό σου είναι"
Αρχίζω να νιώθω το καυλί του να περνάει πόντος πόντος μέσα στο λαρύγγι μου, Ειλικρινά, από τους 24 πόντους εγώ πρέπει να ένιωσα έναν έναν τους 15 να σκληραίνουν και να χοντραίνουν μέσα στο λαρύγγι μου. Μου είχε κοπεί η ανάσα.
Αντρέας: "Έλα ρε μωρό μου. Κάνε λίγο υπομονή. Τελειώνει"
Ειλικρινά δεν ξέρω πως κατάφερε το στόμα μου και ο λαιμός μου να χωρέσουν κάτι τέτοιο. Τα μάτια μου είχαν δακρύσει. Τραβιόμουν να φύγω, το καυλί του μεγάλωνε και δεν υπήρχε τρόπος να γλυτώσω παρά από το να το καταπιώ όλο. Σε κάποια φάση τραβιέται ολόκληρος έξω. Παίρνω μία ανάσα
Εγώ: "Ρε Αντρέα τι"
και πριν τελειώσω, μου βουτάει το κεφάλι με βία, ξαναχώνει το καυλί του μέσα στο στόμα, καρφώνεται στο λαρύγγι - με τη μία αυτή τη φορά - και αρχίζει να μου γαμάει το στόμα. Καλά ο Αντρέας είχε τρελαθεί. Γαμούσε με απίστευτη ταχύτητα.
Αντρέας: "Πωπω γαμιόλα, μουνί θα στο κάνω το λαρύγγι"
Γαμούσε και γαμούσε και γαμούσε. Ένιωθα το λαιμό μου να καίει. Αλλά ένιωθα και τα χέρια του πίσω από το κεφάλι μου να το κρατούν με δύναμη. Το παιδί φαινόταν ότι ήξερε πολύ καλά πως να γαμήσει μια πουτάνα από το στόμα.
Κάθε τόσο σταματούσε, έσκυβε, με έφτυνε μέσα στο στόμα, και μετά σηκωνόταν όρθιος, το ξανακάρφωνε και συνέχιζε. Ένιωθα απίστευτη ξεφτίλα και το απολάμβανα μέχρι εκεί που δεν έπαιρνε. Γενικά όταν σταματούσε να με φτύσει, το έκανε πάρα πολύ γρήγορα ώστε να μη μείνει το λαρύγγι μου χωρίς πούτσα για πολύ ώρα.
Ώρα 23:55
Σε κάποια φάση σταματάει και τραβιέται έξω. Εγώ ασυναίσθητα, είχα συνηθίσει το πήδημα από το στόμα οπότε πάω να ξαναχώσω το καυλί του μέσα στο στόμα μου.
Αντρέας: "Κάτσε ρε μωρό μου. Σε λίγο είναι η Ανάσταση. Σήκω"
Εγώ: "Ναι το ξέρω. Και?"
Αντρέας: "Και πρέπει να πάρεις τη λαμπάδα σου. Σκύψε"
Εντάξει όπως θα κατάλαβες πολύ καλά, ο Αντρέας δεν σήκωνε αντιρρήσεις οπότε και έσκυψα αμέσως και ήρθε από πίσω μου.
Αντρέας: "Κατέβασέ τα όλα όπως είσαι"
Οπότε κατεβάζω παντελόνι και μένω σκυφτός χωρίς να ξέρω τι πρόκειται να κάνει. Με τη μία με βουτάει με τα δύο του χέρια από τους ώμους και με τραβάει προς τα πίσω. Ξαφνικά νιώθω την τρύπα μου να ανοίγει στα δύο. Θέλω πολύ να το περιγράψω αυτό που ένιωσα αλλά δεν γίνεται.
Το πρώτο πράγμα που θυμάμαι να έκανα ήταν να ουρλιάξω. Όχι ότι κατάφερα κάτι γιατί αμέσως μου έκλεισε το στόμα με το ένα χέρι. Ο πούτσος του ήταν ήδη πολύ υγρός από το πολύ γαμήσι στο στόμα, αλλά ήταν αφάνταστα χοντρός και μακρύς. Καταλάβαινα ότι δεν μου είχε χώσει χέρι γιατί τα έβλεπα και τα δύο: το ένα να μου κρατάει τον ώμο και το άλλο να μου κλείνει το στόμα.
Ο Αντρέας δεν μου έδωσε χρόνο να το συνηθίσω. Άρχισε να με γαμάει με την ίδια τρέλα όπως και από το στόμα. Αλλά αυτή τη φορά έπεφτε με δύναμη επάνω μου. Λες και ήθελε να με οργώσει ακόμα πιο βαθιά.
Αντρέας: "Μωρή γαμιόλα τι μουνί είναι αυτό? Σ αρέσει πως σε γαμάω? Και να μην σου αρέσει στα αρχίδια μου σε γράφω"
Και συνέχισε να με γαμάει, να με γαμάει... να με γαμάει!
Ώρα 23:59
Αντρέας: "Αλλαγή θέσης! Γύρνα"
Οπότε κάνω να γυρίσω εγώ, ώστε ο πούτσος του να μπορεί να χωθεί μέσα στο στόμα μου, και μου λέει ο Αντρέας "Μισό λεπτό"
Παίρνει τις δύο λαμπάδες από το παράθυρο μαζί και μου τις χώνει μέσα στον κώλο. Τις σπρώχνει με δύναμη προς τα μέσα. Εγώ κλαίω με λυγμούς. Τον νιώθω που θέλει να τις χώσει ολόκληρες αλλά δεν μπορεί. Έχει χώσει και τις δύο ταυτόχρονα μέχρι τη μέση.
Αντρέας: "Καλά είναι κι έτσι. Γύρνα τώρα"
Και γυρνάω, σκύβει μου ανοίγει το στόμα τρυφερά, φτύνει μέσα του, σηκώνεται όρθιος και μου καρφώνει τον πούτσο του μέχρι το λαρύγγι
Ώρα 00:00
Ακούγονται οι καμπάνες της Ανάστασης και με μία κίνηση απίστευτη καρφώνει όσο πιο βαθιά μπορούσε το καυλί του και αρχίζει να χύνει μέσα στο λαρύγγι μου. Ένιωθα το σπέρμα καυτό ... και πολύ. Γαμούσε μόνο το λαρύγγι μου τώρα για να αδειάσει όλο το σπέρμα του μέσα. Οι καμπάνες ακούγονταν και ο λαιμός γέμιζε με τα απίστευτα χύσια του γαμιά μου.
Αντρέας: "Χριστός Ανέστη μωρή καριόλα. Χριστός Ανέστη"
Τον Βαγγέλη τον έχουν βαφτίσει οι δικοί μου, και έχουμε μόνο 5 χρόνια διαφορά. Αλλά το αρχιδάκι έχει καταλάβει ότι έχω κόλημα με την ηλικία και για να φαίνεται μικρότερος με πειράζει συνέχεια και με φωνάζει "νονό" !!!
Βγαίνοντας από την Εθνική Πατρών Τρίπολης και μετά το χωριό Βελιμάχι, είδαμε το μοναστήρι των Αγίων Πάντων. "Επιτέλους φτάσαμε!" είπα.
Ώρα 22:00
Έξω από το μοναστήρι ήταν παρκαρισμένα λίγα αυτοκίνητα. Γύρω υπήρχε μια ησυχία υπέροχη και ένα σκούρο πράσινο τοπίο που φώτιζε μόνο το φεγγάρι και τα λίγοστά φώτα του επαρχιακού δρόμου.
Περάσαμε στο παλιό μοναστήρι και πήγαμε να μπούμε στην εκκλησία. Η Ανάσταση ήταν σε δύο ώρες οπότε προχωρούσαμε αργά κοιτάζοντας γύρω το παλιό μοναστήρι. Μέσα στην εκκλησία υπήρχε αρκετός κόσμος... περίεργο γιατί από τα αμάξια που είδα απέξω νόμιζα πως θα είμαστε εμείς κι εμείς. Μπήκαμε, καθίσαμε και ... απέναντι μας καθόταν ο Αντρέας!
Με τον Αντρέα είμασταν μαζί φαντάροι και παραλίγο να με πηδήξει ένα βράδυ. Ο ίδιος δεν είχε κανένα πρόβλημα να με βάλει κάτω και να μου αλλάξει φύλο αν κρίνω από τα 24 εκατοστά του - και αυτό είναι απόλυτη αλήθεια - τα οποία πολύ συχνά βρίσκονταν σε ανελέητη στύση. Εγώ, ίσως από φόβο, ίσως από έλλειψη εμπιστοσύνης δεν άφησα να γίνει τίποτα σπουδαίο τότε. Μόνο κάτι επιπόλαια πιασίματα.
Ο Αντρέας, αυθεντικός Πατρινός, είναι ένα αρσενικό 26 ετών, ψηλό με πάρα πολύ σχηματισμένο κορμί - όχι απο γυμναστήρια, αλλά απο σκληρή δουλειά, άτριχο και με σχετικά άγρια χαρακτηριστικά στο πρόσωπο. Δεν πρέπει να ήταν ο πιο όμορφος στο λόχο, όμως σίγουρα είχε το καλύτερο κορμί και το μεγαλύτερο εργαλείο.
Δεν χρειάζεται βέβαια να σου πω πως όταν πήρα μετάθεση, μετάνιωσα που δεν άφησα αυτό το παιδί να με ξεσκίζει κάθε βράδυ. Το αρσενικό φαινόταν γεννημένος γαμιάς ... κι εγώ απλά βλάκας που έμεινα με το απωθημένο. Όμως σήμερα, μετά από τόσο καιρό, στεκόταν μπροστά μου.
Ώρα 22:20
Σηκώνεται και έρχεται προς το μέρος μας να μου μιλήσει.
Αντρέας: "Απίστευτο! Σειρούλα? Τι γυρεύεις εσύ εδώ πέρα?"
Εγώ: "Ήρθαμε στην Πάτρα για το Πάσχα"
Αντρέας: "Ε τότε θα πρέπει να βρεθούμε οπωσδήποτε γιατί εσύ έχεις κάποιους λογαριασμούς ανοιχτούς ε?"
Εγώ: "Ναι, το ξέρω!!!"
Και κάπως έτσι συνέχισε μια μικρή κουβέντα, ανταλλάξαμε κινητά και κανονίσαμε ένα καφέ στην πόλη.
Ώρα 22:45
Εμένα πλέον δεν με ένοιαζε η Ανάσταση, ούτε και η αυριανή ημέρα. Περίμενα πως και πως να περάσουν οι ώρες για να ξεπληρώσω τους ανοιχτούς λογαριασμούς που είχα με τον Αντρέα.
Ώρα 23:15
Η λειτουργία συνεχιζόταν κανονικά ώσπου σε κάποια στιγμή ο Αντρέας έρχεται προς το μέρος μου και σκύβει να μου ψιθυρίσει στο αυτί. "Τελικά το σκέφτηκα καλύτερα. Όλους τους ανοιχτούς λογαριασμούς θα τους ξεπληρώσεις σήμερα. Σε περιμένω απέξω τώρα!"
Βρήκα μια παπαριά να πω, πως δήθεν πάω με τον Αντρέα να βοηθήσουμε στο μοναστήρι που θέλουν κάποια πράγματα για τη θεία κοινωνία μετά. Ο Βαγγέλης πετάχτηκε και είπε να έρθει και αυτός, όμως του είπα ότι δεν χρειάζεται και καλύτερα να κάτσει εδώ για να μην είναι μόνοι και οι δικοί μας. Πήρα τη λαμπάδα μου και βγήκα έξω.
Ο Αντρέας κρατώντας και αυτός μία λαμπάδα, με περίμενε με ένα ύφος ειρωνικό και χαμογελαστό ταυτόχρονα. Για να τον πειράξω έπρεπε κάτι να πω αμέσως.
Εγώ: "Ρε συ? Τι χοντρή λαμπάδα είναι αυτή? Σαν τον..."
Αντρέας: "Σαν τον πούτσο μου ή μεγαλύτερη?"
Εγώ: "Μπαααα πρέπει να είναι λίγο πιο χοντρή. Δεν θυμάμαι και καλά..."
Αντρέας: "Που μπορεί να κατουρήσει κανείς εδώ πέρα? Έχει καμιά τουαλέτα ή έτσι την πετάμε έξω?"
Εγώ: "Ξέρω και γω? Πάμε να δούμε γιατί κι εγώ γαμήθηκα στο πολύ νερό μέχρι να έρθουμε εδώ πάνω"
Βγήκαμε λίγο στη γύρα να βρούμε που έχει τουαλέτες και βρήκαμε μία μικρή ξύλινη πόρτα που έγραφε WC και μπήκαμε μέσα. Πιο μέσα είχε μια δεύτερη πόρτα και μία τούρκικη λεκάνη.
Εγώ: "Καλά μπες εσύ, και μετά μπαίνω κι εγώ"
Αντρέας: "Μην είσαι μαλάκας. Θα τη μοιραστούμε! Έλα"
Και μπήκαμε μέσα. Ο Αντρέας έκλεισε την ενδιάμεση πόρτα... και την κλείδωσε! Η πόρτα βέβαια ήταν κοντή στο επάνω και στο κάτω μέρος και δεν μας έκρυβε, αλλά εκείνη την ώρα όλοι ετοιμάζονταν για την Ανάσταση και κανείς δεν κυκλοφορούσε στο μοναστήρι. Αφήσαμε τις λαμπάδες επάνω στο μικρό παράθυρο.
Εγώ: "Τι θες να μου κάνεις?"
Αντρέας: "Βασικά καλύτερα να ρωτήσεις τι δεν θα σου κάνω..."
Με βάζει να σταθώ όρθιος μπροστά από την τούρκικη λεκάνη και αυτός πήγε και στάθηκε από την αντίθετη πλευρά της και με κοίταζε. Ξεκουμπώνει το παντελόνι του.
Ώρα 23:30
Με τη μία πετάει έξω τον πούτσο του. Χοντρός και μεγάλος όπως το θυμόμουν.
"Τι έγινε ρε κοπελιά, δεν έχεις ξαναδεί άντρα να κατουράει?" είπε γελώντας και άρχισε να κατουράει μπροστά μου. Το θέαμα βέβαια ήταν απίστευτο. Ένας αρσενικός, με κουστούμι, γραβάτα και μέσα από το μαύρο παντελόνι να βλέπεις ένα ζευγάρι χοντρά αρχίδια και ένα ακόμα πιο βαρβάτο εργαλείο. Σταματάει να χαμογελάει.
Αντρέας: "Κοπελιά? Ή σκύβεις και τα πίνεις όλα ή σε σπάω στο ξύλο. Διάλεξε!"
Δεν το σκέφτηκα καθόλου. Έσκυψα, ένωσα τα χέρια μου όπως όταν θέλουμε να πιούμε τρεχούμενο νερό από πηγή και τα έβαλα κάτω από τα καυτά υγρά του Αντρέα. Καθώς γέμιζαν οι παλάμες μου, έβαλα και το στόμα μου και άρχισα να πίνω λαίμαργα. Όση ώρα κρατούσε αυτό, κοιταζόμασταν. Εγώ τον κοιτούσα από κάτω σκυμμένος και αυτός απο πάνω όρθιος. Το βλέμμα του ήταν παγωμένο, ανέκφραστο... απλά κοιτούσε χωρίς συναίσθημα έναν πούστη να μην χορταίνει τα υγρά από το κατούρημά του.
Αντρέας: "Τι κοιτάς μωρή καριόλα? Τελείωνε γαμώ το ξεσταύρι σου. Δεν θα ξημερώσουμε εδώ πέρα. Κάτω το κεφάλι"
Οπότε έσκυψα το κεφάλι με τη μία, έχωσα όλο το πρόσωπο στις παλάμες μου με τα καυτά του κάτουρα και τα κατάπινα με τρελή μανία. Καταλάβαινα καθώς έπεφταν στα χέρια μου ότι ήταν καυτά, αλλά μέσα στο στόμα μου τα ένιωθα σαν νερό κρύο! Αυτό πρέπει να κράτησε για πάνω από 5 λεπτά. Δεν ξέρω τι είχε πιει πιο πριν, αλλά δεν ήθελα να τελειώσει. Δεν ήθελα να σταματήσω.
Μόλις όμως ένιωσα και τις τελευταίες σταγόνες στα χέρια μου κατάλαβα ότι αυτό ήταν. Κατάπια και τα τελευταία... κοίταξα να δω αν έχει κι άλλο, αλλά δεν είχε. Οπότε σηκώθηκα όρθιος και τον κοίταξα. Το παγωμένο του βλέμμα είχε γίνει τώρα άγριο.
Αντρέας: "Τολμάς να με κοιτάζεις μωρή πουτάνα? Ρε θα σε γαμήσω στο ξύλο το καταλαβαίνεις? Τι σηκώθηκες όρθια? Γονάτισε κάτω"
Ώρα 23:40
Με το που γονατίζω μπροστά του, έρχεται απότομα και μου χώνει όλο το καυλι του στο στόμα. Δεν ήταν σκληρό και έτσι χώρεσε ολόκληρο. Βέβαια ήταν πολύ χοντρό και γέμισε όλο το στόμα μου. Όμως μετά άρχισε να σκληραίνει μέσα μου. Πάω να τραβηχτώ και καταλαβαίνω πως έχει βάλει και τα δύο του χέρια πίσω από το κεφάλι μου και μου το κρατάει σφιχτά.
Το αρσενικό αυτό είχε πολλά χρόνια σκληρής δουλειάς στα χέρια του. Τα μπράτσα του ήταν σχεδόν σιδερένια. Έβαλα περισσότερη δύναμη να τραβηχτώ έξω. Το καυλί του γινόταν όλο και πιο σκληρό, όλο και πιο χοντρό μέσα στο στόμα μου.
Αντρέας: "Κάτσε ήσυχα ρε μωρό μου. Για το καλό σου είναι"
Αρχίζω να νιώθω το καυλί του να περνάει πόντος πόντος μέσα στο λαρύγγι μου, Ειλικρινά, από τους 24 πόντους εγώ πρέπει να ένιωσα έναν έναν τους 15 να σκληραίνουν και να χοντραίνουν μέσα στο λαρύγγι μου. Μου είχε κοπεί η ανάσα.
Αντρέας: "Έλα ρε μωρό μου. Κάνε λίγο υπομονή. Τελειώνει"
Ειλικρινά δεν ξέρω πως κατάφερε το στόμα μου και ο λαιμός μου να χωρέσουν κάτι τέτοιο. Τα μάτια μου είχαν δακρύσει. Τραβιόμουν να φύγω, το καυλί του μεγάλωνε και δεν υπήρχε τρόπος να γλυτώσω παρά από το να το καταπιώ όλο. Σε κάποια φάση τραβιέται ολόκληρος έξω. Παίρνω μία ανάσα
Εγώ: "Ρε Αντρέα τι"
και πριν τελειώσω, μου βουτάει το κεφάλι με βία, ξαναχώνει το καυλί του μέσα στο στόμα, καρφώνεται στο λαρύγγι - με τη μία αυτή τη φορά - και αρχίζει να μου γαμάει το στόμα. Καλά ο Αντρέας είχε τρελαθεί. Γαμούσε με απίστευτη ταχύτητα.
Αντρέας: "Πωπω γαμιόλα, μουνί θα στο κάνω το λαρύγγι"
Γαμούσε και γαμούσε και γαμούσε. Ένιωθα το λαιμό μου να καίει. Αλλά ένιωθα και τα χέρια του πίσω από το κεφάλι μου να το κρατούν με δύναμη. Το παιδί φαινόταν ότι ήξερε πολύ καλά πως να γαμήσει μια πουτάνα από το στόμα.
Κάθε τόσο σταματούσε, έσκυβε, με έφτυνε μέσα στο στόμα, και μετά σηκωνόταν όρθιος, το ξανακάρφωνε και συνέχιζε. Ένιωθα απίστευτη ξεφτίλα και το απολάμβανα μέχρι εκεί που δεν έπαιρνε. Γενικά όταν σταματούσε να με φτύσει, το έκανε πάρα πολύ γρήγορα ώστε να μη μείνει το λαρύγγι μου χωρίς πούτσα για πολύ ώρα.
Ώρα 23:55
Σε κάποια φάση σταματάει και τραβιέται έξω. Εγώ ασυναίσθητα, είχα συνηθίσει το πήδημα από το στόμα οπότε πάω να ξαναχώσω το καυλί του μέσα στο στόμα μου.
Αντρέας: "Κάτσε ρε μωρό μου. Σε λίγο είναι η Ανάσταση. Σήκω"
Εγώ: "Ναι το ξέρω. Και?"
Αντρέας: "Και πρέπει να πάρεις τη λαμπάδα σου. Σκύψε"
Εντάξει όπως θα κατάλαβες πολύ καλά, ο Αντρέας δεν σήκωνε αντιρρήσεις οπότε και έσκυψα αμέσως και ήρθε από πίσω μου.
Αντρέας: "Κατέβασέ τα όλα όπως είσαι"
Οπότε κατεβάζω παντελόνι και μένω σκυφτός χωρίς να ξέρω τι πρόκειται να κάνει. Με τη μία με βουτάει με τα δύο του χέρια από τους ώμους και με τραβάει προς τα πίσω. Ξαφνικά νιώθω την τρύπα μου να ανοίγει στα δύο. Θέλω πολύ να το περιγράψω αυτό που ένιωσα αλλά δεν γίνεται.
Το πρώτο πράγμα που θυμάμαι να έκανα ήταν να ουρλιάξω. Όχι ότι κατάφερα κάτι γιατί αμέσως μου έκλεισε το στόμα με το ένα χέρι. Ο πούτσος του ήταν ήδη πολύ υγρός από το πολύ γαμήσι στο στόμα, αλλά ήταν αφάνταστα χοντρός και μακρύς. Καταλάβαινα ότι δεν μου είχε χώσει χέρι γιατί τα έβλεπα και τα δύο: το ένα να μου κρατάει τον ώμο και το άλλο να μου κλείνει το στόμα.
Ο Αντρέας δεν μου έδωσε χρόνο να το συνηθίσω. Άρχισε να με γαμάει με την ίδια τρέλα όπως και από το στόμα. Αλλά αυτή τη φορά έπεφτε με δύναμη επάνω μου. Λες και ήθελε να με οργώσει ακόμα πιο βαθιά.
Αντρέας: "Μωρή γαμιόλα τι μουνί είναι αυτό? Σ αρέσει πως σε γαμάω? Και να μην σου αρέσει στα αρχίδια μου σε γράφω"
Και συνέχισε να με γαμάει, να με γαμάει... να με γαμάει!
Ώρα 23:59
Αντρέας: "Αλλαγή θέσης! Γύρνα"
Οπότε κάνω να γυρίσω εγώ, ώστε ο πούτσος του να μπορεί να χωθεί μέσα στο στόμα μου, και μου λέει ο Αντρέας "Μισό λεπτό"
Παίρνει τις δύο λαμπάδες από το παράθυρο μαζί και μου τις χώνει μέσα στον κώλο. Τις σπρώχνει με δύναμη προς τα μέσα. Εγώ κλαίω με λυγμούς. Τον νιώθω που θέλει να τις χώσει ολόκληρες αλλά δεν μπορεί. Έχει χώσει και τις δύο ταυτόχρονα μέχρι τη μέση.
Αντρέας: "Καλά είναι κι έτσι. Γύρνα τώρα"
Και γυρνάω, σκύβει μου ανοίγει το στόμα τρυφερά, φτύνει μέσα του, σηκώνεται όρθιος και μου καρφώνει τον πούτσο του μέχρι το λαρύγγι
Ώρα 00:00
Ακούγονται οι καμπάνες της Ανάστασης και με μία κίνηση απίστευτη καρφώνει όσο πιο βαθιά μπορούσε το καυλί του και αρχίζει να χύνει μέσα στο λαρύγγι μου. Ένιωθα το σπέρμα καυτό ... και πολύ. Γαμούσε μόνο το λαρύγγι μου τώρα για να αδειάσει όλο το σπέρμα του μέσα. Οι καμπάνες ακούγονταν και ο λαιμός γέμιζε με τα απίστευτα χύσια του γαμιά μου.
Αντρέας: "Χριστός Ανέστη μωρή καριόλα. Χριστός Ανέστη"
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου